Er is een brug die de hemel met de aarde verbindt.
Het wordt de Regenboogbrug genoemd, vanwege zijn vele kleuren.
Aan de andere kant van de Regenboogbrug is een land van weiden, heuvels en dalen met weelderig groen gras.
Wanneer een geliefd huisdier sterft gaat hij naar deze plaats.
Er is altijd eten, water en warm voorjaarsweer.
De oude en zieke dieren worden weer jong.
De verminkte dieren zijn weer ongeschonden.
Ze spelen de hele dag met elkaar, maar er is nog één ding dat ze missen.
Ze zijn niet samen met hun speciale persoon die op aarde van ze hield.
Dus elke dag rennen ze en spelen ze, tot de dag komt dat er één
plotseling stopt met spelen en opkijkt.
De neus beweegt, de oren gaan omhoog, de ogen staren...
En opeens rent het dier weg van de groep.
Hij heeft je gezien!
En wanneer jij en je geliefde huisdier elkaar ontmoeten
neem je het in je armen en knuffelt het.
Je gezicht wordt steeds weer gekust en je kijkt weer in de ogen van je trouwe dier
Dan gaan jullie samen over de Regenboogbrug om nooit weer
gescheiden te worden.
We wachten op het weerzien...
We zagen dat je op was, dat je niets meer wilde, niet meer wilde vechten.Dit was een gevecht dat je niet kon winnen.
Maar het is goed zo, rust maar uit.
We wachten op het weerzien.
Dag lieve Kira
We hebben haar moeten laten gaan. Ze heeft geknokt vanaf het begin. We dachten dat we er waren, maar ze gaf het op.Maar het is goed zo lieve meid.
Niet meer vechten, dit heb je verdient. Nu ben je bij je broertje.
Lieve, lieve Zafiertje, we zullen je knuffelpartijen missen. Waarom jij nou ineens zo ziek moest worden zullen we waarschijnlijk nooit bevatten. Je was ons meisje, onze trots.
Helaas is het voor jou beter zo. Rust zacht meisje, dat heb je verdiend.
